می دوم!

کجا هستم؟!

نمی دانم!

عقلم به اینجا قد می دهد،که دور و برم را نگاه کنم و دریابم که کجا هستم.در مه غلیظی و شبی تار می دوم.زمین زیر پایم صدا می دهد.پائین را نگاه می کنم.پاهای لختم را در حال دویدن بر روی تخته های چوبی می یابم.چند قدم آن طرف تر دیگر زمین چوبی نیست.انگار این سطح چوبی در هوا معلق است.در حال دویدن خود را به کناره ی این سطح چوبی نزدیک می کنم پائین تر از آن آب قرار دارد.فهمیدم!در حال دویدن بر سطح اسکله ی جلوی خانه ای هستم که برای تعطیلات به آن آمده ایم.مادر از آمدن به کنار این دریاچه آن هم در فصل بهار خیلی خوشحال بود.مه بهاری خیلی غلیظ است.هیچ جا را نمی بینم.چرا تمام نمی شود؟!چرا به قایق ها نمی رسم؟!

همچنان می دوم.دریا موج های خروشانش را به اسکله ی چوبی می کوباند.چوب های زیر پایم خیسند.پائین را نگاه می کنم.به پاهایم.بی هیچ کفشی بر سطح چوبی اسکله تند و با شتاب قدم می گذارم.به خود نگاه می کنم.لباس خواب سفید رنگی به تن دارم.همچنان می دوم.دویدنی که هیچ دلیلی برای آن نمی بینم.موجی از جلو به پا هایم برخورد می کند.به آخر خط رسیده ام.اینجا ته اسکله است.جایی که باید قایق ها پارک باشند.به دنبال یک قایق می گردم و آن را می یابم.

یک نفر در آن نشسته است.یک زن با موهایی بلند و پریشان.مه و موج دریا آن را خیس کرده.پشتش به من است.صدائی از پشت سرم می شنوم.بر میگردم و در مه به دنبال شخصی می گردم.کسی را نمی یابم.در عین احمقیت فریاد بر می آورم:"کی اونجاست؟!"جوابی نمی شنوم.صدای قدم هایی تند و محکم را می شنوم که به من نزدیک می شود.باید نجات پیدا کنم.قایق با طنابی به اسکله بسته شده است.طناب را باز می کنم . به داخل قایق می پرم.

زن را صدا می زنم.پاسخی نمی شنوم.دستم را بر شانه اش قرار می دهم و او را به سمت خود بر می گردانم.مادرم است.صدایش میکنم.جواب نمیدهد.صورتش کبود است و غرق در خون.چاک دهان سمت راستش به صورت کنگره ای تا گوشش پاره شده.پلک راستش کنده شده و زبان و کره ی چشم چپش کف قایق افتاده است.پوست پیشانیش تقریبا کنده شده و استخوان هایش مشخص شده.این مادرم است.یعنی...جسد اوست!تعجب نمی کنم.فقط کمی غمگین می شوم.می دانستم یک روز زیر وحشی گری های پدرم جان می دهد.

صدای قدم ها نزدیکتر می شود.باز پشتم را نگاه می کنم.هنوز به من نرسیده ولی نزدیک است.خیلی نزدیک.به خود می آیم.دستم را از روی شانه ی مادرم ور می دارم.این کار را آنقدر سریع و با قدرت انجام می دهم که از شدت نیرو جسد به داخل آب می افتد.مهم نیست.بیشتر به فکر نجات جان خود هستم تا جسد مادرم.به پشت نگاه می کنم.هنوز وقت دارم.به جسد مادرم نگاه می کنم که آرام در آب فرو می رود.

صدا قطع می شود دوباره به پشت نگاه می کنم.هیکل تنومندش در در میان مه مشخص است که به من زل زده.پارو را با ترس ور می دارم و در آب فرو می کنم.قایق به جلو رانده می شود.اما دیگر دیر شده.مرد هیکل تنومندش را داخل قایق انداخته.آنقدر سریع و با قدرت که قایق چپ می شود.به داخل آب می افتم.آب تمام اطراف بدنم را در بر می گیرد.چشم هایم را می بندم و دوباره باز می کنم.

دیگر خیس نیستم.دیگر در آب نیستم.همه جا تاریک است.نمی دانم کجا هستم.صدای فریاد می شنوم.دستم را به اطراف می کشم.در جعبه ی چوبی کوچکی قرار دارم که همه ی اطرافم را محاصره کرده.یکی از دیوار ها لق است.وقتی دستم را به آن می کشم تکان می خورد.کمی آن را هل می دهم.محیط برایم آشناست.آشپزخانه ی ویلا ی تابستانیمان است.مثل همیشه تمیز و براق.در قفسه ی آشپزخانه پنهان شده ام.صدای جر و بحث پدر و مادرم به گوش می رسد.صدای دویدنشان بر سطح چوبی طبقه ی دوم.گاهی هم صدای برخورد جسمی به زمین یا دیوار.در قفسه را بیشتر باز می کنم.محیط آشپزخانه بیشتر مشخص می شود.میز 4نفره ی چوبی با گلدان گل نرگس بر روی آن در سمت راست.ودر فضای رو به رو پلکان طبقه ی دوم خانه را می بینم.

سر و صدا بیشتر می شود.کنجکاو می شوم که ببینم چه خبر است.در قفسه را کاملا باز می کنم.ناگهان صدای جیغی می آید و هیکل مادرم را می بینم که از بالا ی پله ها به سمت پائین می آید و پس از آن...گام های مردی که با آرامش ولی خسته از جدالی طولانی مدت پائین می آید.

در قفسه را کمی می بندم که دیده نشوم ولی آنها در دیدرسم باشند.هیکل مادرم را می بینم که در پایین پله ها خود را جمع کرده و از درد می نالد و می گرید.خون بالا می آورد.می دانم که مشت محکمی در ناحیه ی شکم او را با این شدت پائین انداخته است.می گرید اما التماسی برای نجات در صدایش وجود ندارد.در آرامش قبل از طوفان به سر می برد و از آغاز طوفانی شدید تا لحظاتی دیگر آگاه است.پس تلاشی هم برای فرار نمی کند.

مرد به پائین پله ها رسیده و به سمت مادرم حرکت می کند.او را با موهایش بلند می کند.مادرم جیغ می زند.مرد می خندد.از زجر کشیدن مادرم لذت می برد.صورتش را به صورت مادرم نزدیک می کند و چیز هایی زیر گوشش می گوید.مادرم به صورتش تف می کند.من هم بودم همین کار را می کردم.با اینکه نمی دانم مرد چه گفت.این حرکت مادرم،مرد را عصبانی می کند.بیش از آنکه تصور می شد.آنقدر مو های مادرم را کشید تا یک دسته ی آن از ریشه کنده شد و در دست مرد جا ماند.در حالی که مادرم با تنی خسته فرار را بر قرار ترجیح می داد.

مرد دست مادرم را گرفت و بلندش کرد.مادرم هنوز التماس نمی کرد.اما تلاشی برای فرار در وجودش بود.مرد بازو ی مادرم را گرفت بر دسته ی پله ها قرار داد.دست مادرم را بالا کشید و محکم بر دسته ی پله ها کوباند.صدای جدا شدن دست مادرم از قسمت آرنج از بازو را شنیدم.قلبم به درد آمد.فکر کردم مادرم مرده.اما هنوز زجه می زد.کوتاه آمده بود و التماس می کرد.اما دیگر دیر شده بود.مرد سر مادرم را گرفت.آنقدر آن را بر لبه ی پله ها کوباند که دیگر جانی در بدن مادرم باقی نمانده بود.

دوباره بدن بی جان مادرم را بلند کرد و صورتش را در مقابل صورتش گرفت.تحمل دیدن صورت مادرم را نداشتم.فراتر از آن چیزی بود که فکرش را می کردم.بغض گلویم را گرفته بود.توانایی حرف زدن نداشتم.توانایی دیدن را هم نداشتم.به داخل قفسه خزیدم و در آن را از یاد بردم.در قفسه با صدایی بلند بسته شد.و بعد از آن...فقط سکوت.پس از چند ثانیه صدای افتادن جسم مادرم را بر زمین شنیدم.سپس صدای گام ها.گام هایی پر از خوشحالی و نشاط.که خواهان جنجالی جدید است.در آرامش قبل از طوفان هستم.درست مثل چند دقیقه قبل،که مادرم را در انتظار این طوفان می دیدم.

صدای گام ها می آید.محکمتر و نزدیکتر.نزدیکتر.نزدیکتر.

صدا قطع می شود.تاریکی از بین می رود و نور خورشید تابستان که در آشپزخانه تابیده می شد سراسر قفسه را در بر می گیرد.وسپس از ترس چشمانم را می بندم.کسی یقه ی لباسم را می گیرد و پس از آن عبور هوا را در اطرافم احساس می کنم.

بادی به صورتم می خورد و پاهایم حرکت می کند.چشمانم را باز می کنم.یقه ی لباسم آزاد است.در حال راندن دوچرخه ای هستم.در جاده ای زیبا که از خانه ای که تازه کرایه کرده ایم،به دهکده منتهی می شود.آفتاب در حال غروب است.هوای خنک پائیزی به صورتم برخورد می کند و برگ های زرد و نارنجی در زیر چرخ های دوچرخه ام صدایی گوش نواز تولید می کند.

پدر و مادرم می خواستند امشب را با هم باشند.برای صرف شام به دهکده می رفتند و من باید تنها در خانه می ماندم.مادرم برای اولین بار بیرون رفتن با شوهرش را تجربه می کرد.به همین دلیل در پوست خود نمی گنجید و هر کاری می کرد که برنامه ی شبشان به هم نخورد.قرار بود که اتومبیلی از یک مؤسسه کرایه کنند و پدر تا دهکده براند.من هم برای سرگرمی با دوچرخه از خانه بیرون زدم تا بیشتر با اطراف آشنا شوم.

تندتر می روم.تند.تند.تند.صدای اتومبیلی می آید.از پشت نیست.از جلو است.در دور دست ها، اتومبیل قدیمی و سیاه رنگی را می بینم.تندتر می روم تا به آن برسم.می خواهم از آن سبقت بگیرم.نزدیکتر می شوم.تندتر و نزدیکتر.آنقدر نزدیک هستم که می توانم داخل اتومبیل را ببینم.ولی هنوز با آن فاصله دارم.دیگر دوست ندارم از آن سبقت بگیرم.

دو سرنشین که در حال بگومگو هستند،هر کدام دست و سری تکان می دهند و با دیگری مخالفت می کنند.حرکات دست و سر شدیدتر می شود.نمی خواهم این صحنه ها را ببینم.من را یاد پدر و مادرم می اندازد.گرچه می دانم آنها اکنون در رستورانی نشسته و با موسیقی ملایمی شام می خورند.البته از پدر دیوانه ام هیچ بعید نیست که الان در این وضعیت نباشند.

سرعتم را کم می کنم که از اتومبیل دور شوم.حرکت دست سرنشین سمت چپ زیاد است و اغلب به سمت سرنشین سمت راست.سرنشین سمت راست حرکات کمتری دارذ.دست راننده با نیروی زیادی به سمت شرنشین دیگر حرکت می کند و دیگر هیچ حرکتی.فاصله ام را با آن ها زیاد می کنم.دیگر داخل اتومبیل را نمی بینم.ناگهان در سمت راست ماشین باز می شود و زنی از آن بیرون می افتد.

زن از جا بلند می شود و شروع به دویدن می کند و اتومبیل به دنبال او حرکت می کند.زن قصد دارد از جاده خارج شود.اما اتومبیل با حرکت مارپیچش،اجازه ی هیچ گونه حرکت خارج از گودی را به زن نمی دهد.

عصبانی شده ام.می خواهم به کمک زن بروم.سرعتم را زیاد می کنم.ناگهان اتومبیل از سمت راست به زن هجوم می برد.گ.شه ی سمت چپ اتومبیل به زن برخورد می کند و زن بر روی کاپوت جلوی ماشین می افتد.اتومبیل می ایستد و زن با شدت زیادی به وسط جاده پرت می شود.اتومبیل دوباره شروع به حرکت می کند.زن سعی می کند از جا بلند شود.اما اتومبیل بر روی هیکل نیم خیز شده ی او می رود و...!

پس از آن مکی دانم زن مرده است.اتومبیل نمی ایستد و به راه می افتد.اتومبیل از زن دور می شود در حالی که من به آن نزدیک می شوم.به زن می رسم.به شکم بر زمین افتاده است.از دوچرخه پیاده می شوم و هیکل خرد شده اش را برمی گردانم.مادرم است.

صدای ترمزی می آید و اتومبیل را می بینم که با سرعت هر چه تمام تر به سمت من می آید.سوار دوچرخه ام می شوم و بر خلاف جهت قبلی شروع به حرکت می کنم.تند می روم اما سرعت اتومبیل از سرعت من بیشتر است.می خواهم از جاده خارج شوم.اما نمی شود.هیچ راه فرعی ای در این جاده دیده نمی شود.پشتم را نگاه می کنم.بیش از حد به من نزدیک است.روی بر می گردانم.ناگهان ضربه ای به پشت دوچرخه ام وارد می شود از روی دوچرخه به سمت جلو پرتاب می شوم.به محض برخورد با کف خیابان از جا می پرم.

چشم هایم را باز می کنم.باد سردی به صورت و دست هایم می خورد.اما بدنم گرم است.خود را در اتاق خواب سرد و نمورم می یابم.روی بر می گردانم از پنجره ی اتاقم بیرون را تماشا می کنم.برف می بارد و هوا سرد است.دوباره جیغ و داد های پدر و مادرم شروع شد.

جیغ!

فریاد!

جیغ!

فریاد!

چرا تمام نمی شود؟!به  زیر پتو می خزم و بالش را روی سر قرار می دهم.چرا باز می شنوم؟!

جیغ!

فریاد!

جیغ!

فریاد!

خدایا!چرا صبح نمی شود؟!